หน้าทอนซิตี้ : NathonCity

มะพร้าวยอดด้วนเกิดจาก ด้วงแรด (Rhinoceros beetle)

ลักษณะและการทำลาย

ด้วงแรด เป็นศัตรูของพืชตระกูลปาล์มหลายชนิด เช่น มะพร้าว ปาล์มน้ำมัน ในสะละพบการทำลายของด้วงแรด 2 ชนิด คือด้วงแรดเล็ก (Oryctes rhinoceros Linnacus) และด้วงแรดใหญ่ (Oryctes gnu Mohner) กัดกินยอดมะพร้าวเป็นอาหาร ทำให้ทางใบหักง่าย ด้วงงวงและเชื้อโรคเข้าทำลายซ้ำ ทำให้ยอดเน่าและต้นตายได้

การป้องกันกำจัด

- ทำความสะอาดบริเวณสวนไม่ให้มีแหล่งขยายพันธุ์ โดยเฉพาะซากกองปุ๋ยหมักจะต้องไม่กองทิ้งเกิน 3 เดือน เมื่อเกิน 3 เดือน ควรเกลี่ยให้กระจาย

- ใช้เชื้อราเขียว (Meterhizium anisopliac (Metsch) Sorok.) ไส่ไว้ตามแหล่งที่ตัวหนอนอาศัยอยู่ เชื้อราจะแพร่กระจายและสามารถทำลายด้วง แรดได้ทุกระยะการเจริญเติบโต

- ใส่ลูกเหม็นบริเวณกาบรอบ ๆ ยอดอ่อน ต้นละ 6-8 ลูก เพื่อขับไล่ไม่ได้ด้วงแรดเข้าทำลาย

- ใส่ทรายในซอกกาบเช่นเดียวกับการ ป้องกันกำจัดด้วงแรดในมะพร้าว

มะพร้าวเป็นโรคหัวหงอก หัวขาวเกิดจาก แมงดำหนามมะพร้าว (Cocnut  Hispine  Beetle)

                   แมลงดำหนามมะพร้าว  เป็นศัตรูพืชชนิดหนึ่งของมะพร้าวซึ่งในประเทศไทย  เริ่มมีการระบาดครั้งแรก เมื่อปี พ.ศ. 2543  ในพื้นที่อำเภอเมืองและอำเภอใกล้เคียง
ของจังหวัดนราธิวาส แต่ต่างชนิดกับแมลงดำหนามที่ระบาดในปัจจุบัน

                   สำหรับจังหวัดนนทบุรี   มีพื้นที่เพาะปลูกมะพร้าวอ่อนและมะพร้าวแก่   จำนวน 15,906  ไร่   พบว่ามีการระบาดของแมลงดำหนาม 1,900 ไร่  ทุกอำเภอ  
ซึ่งนายพรชัย   พีระบูล   เกษตรจังหวัดนนทบุรี   ได้ตระหนักพร้อมทั้งแจ้งให้เร่งสำรวจแมลงดำหนามทุกอำเภอ   โดยให้สังเกตยอดมะพร้าวที่ถูกทำลายและลักษณะตัว
แมลงดำหนามรวมถึงการป้องกันกำจัดโดยวิธีที่เหมาะสม

                   ลักษณะและสันฐานวิทยา
                        ตัวเต็มวัย : เป็นด้วงปีกแข็ง  ขนาดยาวประมาณ 8.5 – 9  มิลลิเมตร  กว้าง 2 – 2.5  มิลลิเมตร  หนวดมี 11 ปล้อง ส่วนอกที่ต่อจากส่วนหัวจะเป็น
เหลี่ยมสีน้ำตาลปนส้ม ปีกคู่แรก มีสีดำล้วนหรือสีส้ม ยาวประมาณ 1 ใน 3 ของความยาวปีก จะมีความว่องไวในช่วงพลบค่ำ สามารถวางไข่ได้ 1 ตัวต่อ 100 กว่าฟอง ซึ่งระยะของตัวเต็มวัยมากกว่า 3 เดือน

                         ไข่ : รูปร่างคล้ายแคปซูลค่อนข้างแบน ขนาดยาว 1.5 มิลลิเมตร กว่า 1 มิลลิเมตร มีสีน้ำตาล ไข่เป็นฟองเดี่ยว ๆ หรือเป็นแถว ๆ ละ 2 – 4 ฟองต่อกัน บริเวณกลุ่มไข่จะมีขุยสีน้ำตาลอ่อนปกคลุม ระยะไข่ประมาณ 5 วัน

                         หนอน : ตัวหนอนมีสีขาว มีขาจริง 3 คู่ บริเวณด้านข้างลำตัวมีลักษณะคล้ายหนามยื่นออกมาทุกปล้องที่ปลายสุดของส่วนท้องที่อวัยวะคล้ายหนาม
รูปร่างคล้ายคีมยื่นออกมา เรียก ลาลิปเปอร์ 1 คู่ เมื่อใกล้ลอกคราบลำตัวจะมีสีเข้ม ระยะหนอน 30 – 40 วัน

                         ดักแด้ : มีสีน้ำตาลเข้ม มีปีก 2 คู่ ยาว 1 ใน 2 ของลำตัว หนอนที่เจริญเติบโตเต็มที่จะหยุดกินอาหาร และเข้าดักแด้ในกาบมะพร้าว ระยะประมาณ 4 – 7 วัน

                   ลักษณะการทำลาย
                   ทั้งระยะตัวหนอนและตัวเต็มวัย จะกัดยอดอ่อนที่สุดของมะพร้าวที่ยังไม่คลี่ โดยซ่อนตัวในใบอ่อนที่พับอยู่ และจะย้ายไปกินยอดอ่อนอีกภายหลังจากใบคลี่ออกแล้ว ทำให้ยอดอ่อนชะงักการเจริญเติบโต และถ้ามีการทำลายรุนแรง จะมองเห็นใบเป็นสีขาวโพลนชัดเจน ซึ่งชาวสวนมะพร้าวเรียกว่า โรคหัวหงอก การทำลายของแมลงดำหนามจะเกิดขึ้นในพื้นที่อากาศแห้งแล้ง ในฤดูร้อนและขาดน้ำ อาการถูกทำลายจะแสดงรุนแรงมากกว่า

                   การป้องกันกำจัด
                  1. การใช้วิธีกล รณรงค์พร้อมกันกำจัดแหล่งอาหารในพื้นที่ที่มีการระบาดรุนแรง โดยตัดยอดอ่อนที่ยังไม่คลี่นำไปทำลายโดยเร็ว
                  2. การใช้สารเคมี ควรใช้สารเคมีที่มีอันตรายน้อยและสลายตัวเร็ว เช่น คาร์บาริล
(เซพวิน 85% WP) อัตรา 30 กรัมต่อน้ำ 20 ลิตร หรืออิมิตาโคลพริต (แอด์ไมร์ 5% EC) ในแปลงเพาะชำหรือต้นเล็กฉีดพ่นให้ถูกตัวแมลง โดยการฉีกหรือคลี่ใบอ่อนก่อนฉีดพ่น (ไม่ควรใช้เซฟวินในแหล่งที่มีการเลี้ยงผึ้ง) การใช้สารเคมีชนิดนี้ ให้ผสมขี้เลื่อยหรือขุยมะพร้าวบรรจุในถุงกระดาษเล็ก ๆ วางบนยอดมะพร้าวอ่อน 3 จุดต่อต้น จะคุมได้นานถึง 4 เดือน
                  3. การกักกันเคลื่อนย้าย ควรกักกันไม่ให้มีการเคลื่อนย้ายต้นกล้าและใบมะพร้าว และพืชอาศัยตระกูลปาล์มจากพื้นที่การระบาด
                  4. การใช้ชีววิธี โดยใช้ศัตรูธรรมชาติของแมลงดำหนาม คือ แมลงเบียน เช่น Asecodes hispinarum แมลงเบียนหนอน Hispidophila brontispae แมลงเบียนไข่ Trechogrammatoidae rana เป็นต้น แมลงห้ำ เช่น แมลงหางหนีบ มดแดง แมลงกินไข่หนอน และดักแด้ เป็นต้น หรือเชื้อโรค Metarhizium anisopliac เป็นเชื้อราสำหรับฆ่าหนอนดักแด้และตัวเต็มวัย

ไม่ทันแล้ว...  ไปเกือบหมดแล้ว..
ไม่โดนด้วง... ก็โดนโค่น..โดนตึก โดนอาคารมาแทนหมด..

นี่แหละ  มะเร็งระยะสุดท้าย..

ถ้าจำนวนเฉลี่ยของมะพร้าวต่อ 1 ไร่ เท่ากับ 25 ต้น ปัจจุบันเกาะสมุยมีสวนมะพร้าวประมาณ 80,000 ไร่ หรือคิดเป็นจำนวนต้น เกาะสมุยก็มีมะพร้าวประมาณ 2 ล้านต้น หรือคิดเป็นปริมาณต่อพื้นที่แล้วถือว่า มากที่สุดในประเทศไทยเลยทีเดียว เพราะฉะนั้น คงไม่ใช่เรื่องผิดปกติหากจินตภาพของเกาะสมุยที่คุณเห็นจะเป็นหาดทรายขาว ทะเลสีครามจรดขอบฟ้าสีฟ้า และทิวมะพร้าวที่ลำต้นอ่อนคล้อยเอียงลู่สู่พื้นน้ำ หรือยอดมะพร้าวปลิวไสวที่โบกสะบัดตามแรงกระทบของลมทะเล แต่มะพร้าวเกาะสมุยของกบนอกกะลา ไม่ใช่เรื่องของความงดงามของธรรมชาติ ไม่ใช่เรื่องของทัศนียภาพที่ช่วยเสริมสร้างเสน่ห์อันเย้ายวนใจนักท่องเที่ยวจากทั่วโลก ให้มาจับจองพื้นที่อาบแดด หรือเล่นน้ำทะเลบนเกาะสวรรค์แห่งนี้ มะพร้าวเกาะสมุย คือเรื่องราวของวิถีชีวิต และคุณค่าของไม้ผลชนิดหนึ่งที่เคียงข้างและเคียงคู่กับวิถีชีวิตของผู้คนมานานแสนนาน สัมภาระท้ายของพวกเรา ไม่ได้มีเพียงเสื้อผ้า ข้าวของเครื่องใช้จำเป็น และอุปกรณ์ในการถ่ายทำรายการ แต่มีคำถามนอกกะลาอันหนักอึ้งรวมอยู่ด้วย “ มะพร้าวหนึ่งต้นใช้ประโยชน์อะไรได้บ้าง” คำถามนี้พาเราไปพบเรื่องราวของมะพร้าว ไม้ผลสารพัดประโยชน์สำหรับชาวสมุย พบกับ วิถีชีวิตของผู้คน ไปจนถึงลิงอีกนับร้อยนับพัน ที่ดำรงชีวิตอยู่ใต้ต้นบ้าง โคนต้น หรือแม้กระทั่งบนต้นมะพร้าว ได้รู้ได้เห็นสภาพความเป็นอยู่ เป็นมา และกำลังจะเป็นไปของมะพร้าวบนเกาะสมุย มะพร้าวบนเกาะสมุยส่วนใหญ่ ต้นสูงเพรียว มีอายุหลายสิบปี ให้ลูกให้ผลกับชาวสมุยได้มีอยู่มีกินเลี้ยงครอบครัวตั้งแต่รุ่นปู่ย่าตายาย มาจนถึงรุ่นลูกรุ่นหลานในปัจจุบัน กิ่งก้านยอดใบ ลำต้น หรือแม้กระทั่งราก ถูกนำมาใช้ประโยชน์อย่างที่เรียกว่า “ไม่เหลือซาก” นอกจากเป็นอาหารคาวหวานหลากหลายรูปแบบ ยังกลายเป็นข้าวของเครื่องใช้ต่าง ๆ เช่น เครื่องจักสาน และของที่ระลึกที่ขึ้นชื่อลือชาจากกะลา และไม้มะพร้าว ไม่มีใครรู้ว่ามะพร้าวต้นแรกบนเกาะสมุยเกิดขึ้นได้อย่างไร ใครเป็นคนปลูก แต่ต้นมมะพร้าวก็แพร่ขยายอาณาจักรครอบคลุมพื้นที่เกือบทั้งเกาะ ชาวสมุยกว่า 40,000 คน หาอยู่หากินกับผลิตผลของต้นมะพร้าวมาหลายชั่วอายุคน จวบจนปัจจุบันประชากรแฝงอีกเกือบสองแสนคน ที่มีทั้งลูกอีสานที่มาขายแรงงาน แรงงานต่างถิ่นที่มาเป็นลูกจ้างในกิจการท่องเที่ยว และชาวต่างชาติอีกนับไม่ถ้วนที่มาตั้งถิ่นฐานทั้งแบบชั่วคราวและถาวร ล้วนเข้ามากอบโกยผลประโยชน์บนทำเลทองรอบเกาะสมุย โดยมีต้นมะพร้าวเป็นปัจจัยในการทำมาหากิน บ้างสำคัญมาก บ้างสำคัญน้อย แล้วแต่จะดิ้นรนกันไป มะพร้าวที่เคยเป็นเส้นเลือดใหญ่หล่อเลี้ยงชีวิตของผู้คน บนเกาะสมุยภายใต้สังคมเกษตรกรรมจึงกำลังเปลี่ยนแปลงไป พืชเกษตรอันดับหนึ่งของเกาะกำลังเผชิญหน้ากับความเจริญเติบโตของสังคมเมือง ที่ก้าวกระโดดจากสังคมชนบท สู่เมืองท่องเที่ยวอันดับหนึ่งแห่งท้องทะเลอันดามัน ผลผลิตจากต้นมะพร้าวไม่ใช่รายได้หลักหรือรายได้ที่เพียงพอสำหรับชาวสมุยอีกต่อไป อาชีพเสริมจากกิจการต่าง ๆ ที่สร้างขึ้นเพื่อรองรับสังคมของเมืองท่องเที่ยวกำลังมาแรงแซงหน้าต้นมะพร้าว ที่ดินที่เคยเป็นสวนมะพร้าวปรับราคาขึ้นพรวดพราด โดยเฉพาะที่ดินริมหาด หรือเชิงเขา เกษตรกรสวนมะพร้าวจำนวนไม่น้อยเลือกที่จะเป็นเศรษฐีเพียงชั่วข้ามคืน ด้วยที่ดินที่ปกคลุมด้วยสวนมะพร้าวนั่นเอง ขณะที่ ต้นมะพร้าวที่เคยเป็นรายได้หลักจากการขายลูกขายผลกลายเป็นเพียงจุดขายของนักธุรกิจหรือผู้ประกอบการเกี่ยวกับการท่องเที่ยวเท่านั้น มะพร้าว กำลังเผชิญหน้ากับการเปลี่ยนแปลง ชาวสวนมะพร้าวกำลังต้องเลือกระหว่างรวยเร็วระยะสั้น กับยากจนแต่มีกินระยะยาว ทางเลือกที่ไม่มีถูกหรือผิด แต่ยากที่จะตัดสินใจ มะพร้าวไม่ใช่สิ่งเดียวในโลกที่กำลังเผชิญหน้ากับชะตากรรมเช่นนี้ เพราะหากความเจริญเหยียบย่างเข้าไปแห่งหนใด ความเปลี่ยนแปลงย่อมเยื้องย่างตามมาเป็นเรื่องธรรมดา เพียงแต่การเผชิญหน้ากับความเปลี่ยนแปลงจำเป็นต้องอาศัยความเข้มแข็ง อดทน และกล้าหาญ ของผู้คนเท่านั้นเอง