หน้าทอนซิตี้ : NathonCity

จาก ผู้จัดการออนไลน์

15 กุมภาพันธ์ 2551 15:05 น.

เรื่องโดย : ณขจร จันทวงศ์... ศูนย์ข่าวหาดใหญ่

หลายคนอาจไม่ทราบว่า การชุมนุมกู้ชาติโดยพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย เมื่อวันที่ 25 เมษายน 2549 ที่บริเวณพรุเฉวง อ.เกาะสมุย จ.สุราษฎร์ธานี นับเป็นการชุมนุมทางการเมืองครั้งแรกในประวัติศาสตร์ ที่จัดขึ้นบนเกาะสมุยแห่งนี้

     
     
เหตุการณ์ครั้งนั้นทำให้ชื่อของ ‘พี่กอบ’ หรือ ชญาบุญ เพชรพรหม โดดเด่นขึ้นมาในฐานะ 1 ในแกนนำพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย อ.เกาะสมุย พี่กอบเป็นหญิงเหล็กและสาวมั่น ผู้มีพลังเหลือเฟือในการช่วยเหลืองานสังคม
     
     
ยามที่พี่กอบไม่ได้ชูธงสู้เพื่อประชาธิปไตยนั้น เธอเป็นนักธุรกิจคนหนึ่งแห่งเกาะสมุย ที่มีทั้งบริษัททัวร์ โรงแรม และร้านอาหารชื่อ Ban Soi Gemstones ตั้งอยู่ริมหาดละไม ตกแต่งด้วยสไตล์แปลกตากว่าร้านอื่นๆ บนเกาะสมุย
     
     
“เหมือนอินเดียน่า โจนส์ เดินทางมาพบขุมสมบัติเลย !” เราอุทานขึ้นเมื่อก้าวเข้าไปในร้าน ไม่คาดคิดว่าร้านอาหารที่เจ้าของเอ่ยชักชวนให้มาเยือนนั้น จะมีรูปแบบแปลกตาและหรูหราขนาดนี้ เพราะได้ผสมผสานระหว่างร้านขายของที่ระลึกกับร้านอาหารเข้าด้วยกัน จนมีรูปแบบพิเศษสุดหรู ที่สำคัญเรากลายเป็นแขก VIP ของที่นี่เมื่อเจ้าของร้านอนุญาตให้บันทึกภาพได้ทุกซอกทุกมุม ทั้งๆ ที่ปกติจะไม่อนุญาตให้มีการถ่ายภาพ ไม่ว่าจะเป็นนักท่องเที่ยวชาวไทยหรือชาวต่างชาติ เพราะกลัวจะถูกก๊อบปี้งานในร้าน
     
     
‘พี่กอบ’ เล่าให้ฟังว่า ของที่ตั้งโชว์ในร้านเป็นของที่ระลึกที่ซื้อหามาจากต่างประเทศทั่วโลกที่ได้เดินทางไป โดยอาศัยที่ตัวเองเป็นตัวแทนจำหน่ายตั๋วเครื่องบินให้กับ 54 สายการบินทั่วโลก ทำให้ได้นั่งเครื่องบินโดยจ่ายในราคาเพียง 25 % ของค่าโดยสาร จึงทำให้ได้เดินทางไปโน่นไปนี่บ่อย และสิ่งที่ขาดไม่ได้ที่จะต้องซื้อติดไม้ติดมือกลับบ้านคือ ของที่ระลึกและงานศิลปะจากประเทศต่างๆ นั่นเอง
     
     
“ของในร้านพี่เริ่มเก็บสะสมมาตั้งแต่อายุ 18 ปี เริ่มจาก 40 ชิ้นสะสมมาเรื่อยๆ ปัจจุบันอายุ 46 ปีแล้ว ทั้งหมดมีไม่ต่ำกว่า 2 หมื่นชิ้น เราบินไปที่ไหนก็ซื้อกลับมา มีทั้งของเก่า ของใหม่ ของเลียนแบบ แรกๆ ก็เก็บสะสมไว้ดูเล่น เพราะเราชอบเป็นการส่วนตัว พอดีมีลูกพี่ลูกน้องเป็นศิลปินเขียนรูป และคิดกันว่าเราน่าจะทำร้านอาหาร ที่เป็นแกลเลอรี่ด้วย โดยนำของที่ระลึกและงานศิลปะที่เราสะสมไว้มาเป็นสิ่งดึงดูดลูกค้าเข้าร้าน”
     
     
พี่กอบ เริ่มตกแต่ง Ban Soi Gemstones ตั้งแต่เป็นห้องแถวห้องเดียว จากนั้นก็มีการขยับขยายไปเรื่อยๆ รวมเวลา 13 ปี จึงเป็นร้านสมบูรณ์แบบตามที่คิดไว้ รวมเงินลงทุน 15 ล้านบาท มีพนักงานดูแลรวม 7 คน คอยดูแลเรื่องฝุ่นไม่ให้มาจับเขรอะอยู่บนงานศิลป์แต่ละชิ้น โดยค่าใช้จ่ายภายในร้านตกวันละไม่ต่ำกว่า 4 หมื่นบาท ค่าเช่าเดือนละ 1 แสนบาท เคยขายได้สูงสุดทั้งอาหาร ของที่ระลึก และงานศิลป์รวมกันแล้วร่วม 2 แสนบาทภายในวันเดียว แต่บางวันก็ขาดทุนถึง 8 พันบาท แม้ไม่ได้กำไร แต่เจ้าตัวบอกว่า “ได้ความสุข”
     
     
“สิ่งของที่เราจัดวางไว้ทุกซอกทุกมุมจะเป็นเครื่องดึงดูดลูกค้าให้แวะเข้ามาในร้าน กับข้าวที่ขายภายในร้านพี่จะเป็นคนลงมือทำเองกับมือ เราเน้นของสด ไม่มีการแช่เย็นไว้ ถ้าไม่สดไม่ขาย ปลาบางชนิดบางวันก็มี และเป็นธรรมดาที่บางวันจะไม่มีขายเพราะเราไม่เก็บดองไว้ เมนูแนะนำของทางร้านคือ ผัดไทยที่พี่ทำเองกับมือ ส่วนของที่ระลึกก็มาจาก 21 ประเทศทั่วโลก ของประเทศบราซิลจะหายากที่สุด การซื้อขายก็มีทั้งสั่งทางโทรศัพท์และติดต่อผ่านทางอินเตอร์เน็ต”
     
     
สินค้าที่เป็นจุดเด่นอีกอย่างของร้านคือ สร้อยเงินที่พี่กอบลงมือร้อยด้วยตนเอง แต่ละเส้นจะมีรูปแบบแตกต่างกัน เส้นละ 1 แบบ ไม่ซ้ำใคร นอกจากนี้ ยังมีสร้อยหินที่ถูกร้อยขึ้นอย่างประณีตด้วยฝีมือทางช่างที่สืบทอดมาจากผู้เป็นแม่ และเชิงช่างที่ตกทอดจากรุ่นสู่รุ่นนี่เอง จึงเป็นที่มาของชื่อร้าน “บ้านสร้อย เจมสโตนส์” อย่างที่เห็นอยู่นี้
     
     
“หินเป็นสิ่งที่พิเศษ ทั่วโลกมีคนที่ใส่หินและเงินเป็นเครื่องประดับได้เพียง 24-28 % คนที่ถูกโฉลกกับเครื่องประดับประเภทนี้ส่วนใหญ่เป็นคนที่มีความอาร์ทในตัวเอง คนที่เดินเข้ามาในร้านของพี่ เชื่อได้ว่าเขาจะต้องมีความพิเศษอะไรบางอย่าง และเป็นคนที่ชื่นชอบในงานศิลปะอย่างแน่นอน”
     
     
ในอนาคตเมื่อธุรกิจทุกอย่างสามารถเดินไปได้ตามระบบของมัน พี่กอบมีโครงการที่จะปรับปรุง Ban Soi Gemstones ให้เป็นบ้านที่แสนน่าอยู่และเป็นพิพิธภัณฑ์ที่รวบรวมงานศิลปะจากทั่วโลกไว้ในที่เดียวกัน ให้นักท่องเที่ยวทั้งชาวไทยและชาวต่างชาติสามารถเข้าชมได้โดยทั่วไป
     
     
และแม้เธอจะเป็นหญิงแกร่ง ที่สะสมต้นทุนทางด้านสังคมไว้สูงเพียงไรก็ตาม เมื่อถามว่าวันหนึ่งจะกระโดดเข้าสู่วงการการเมืองหรือไม่ เธอตอบตามสไตล์สาวมั่นแทงใจดำนักการเมืองเสือ สิงห์ กระทิง แรด อย่างได้ใจ
     
     
“เล่นการเมืองเหรอ คงไม่หรอก พี่ไม่ได้ใฝ่ต่ำขนาดนั้น !” (ฮา)
     
     

ที่มา www.manager.co.th